Tussen Vlissingen en Gent nemen twee buurlanden, over dezelfde rivier, binnen hetzelfde jaar tegengestelde beslissingen: Nederland schrapt Borssele als kandidaat voor een kerncentrale, België draait zijn kernuitstap terug en houdt Doel 4 open tot 2035. Ondertussen groeit de vraag naar stroom sneller dan het aanbod — niet alleen door elektrische auto's en warmtepompen, maar vooral door datacenters, die tegen 2030 wereldwijd evenveel zullen verbruiken als heel Japan. Is dit een energietransitie, of vooral een energiestijging met een groener label? Zeeland zit sinds 2023 al aan het maximum van zijn hoogspanningsnet. Voor een nieuwe stroomlijn over havenslib, waar niemand woont, komt geen bezwaarschrift; voor eenzelfde lijn honderd kilometer verderop, door tuinen en velden, liggen er 2.500. Groene waterstof bestaat intussen echt, in Vlissingen en Terneuzen — al is het maar 4.000 ton tegenover een jaarverbruik van bijna 600 kiloton. Het boek volgt de bronnen — kernenergie, wind, zon — en de rivieren die ze verbinden — elektriciteit, waterstof, CO2, data — en stelt telkens dezelfde vraag: wie beslist, wie betaalt, en wie mag straks de stroom gebruiken die hier wordt opgewekt? Zolang die antwoorden buiten de regio liggen, blijft de Scheldedelta geen wingewest van kolen of katoen — maar van stroom zelf.

***