Wie door het North Sea Port District reist, ziet een strak georganiseerd landschap, maar onder de oppervlakte ligt een grillige geschiedenis van duizenden jaren. Het verhaal van het North Sea Port District begint lang voor de eerste schepen aanmeerden, in een tijd dat de zee en de rivieren vrij spel hadden.
In de eerste plaats was er de overgang van de laatste ijstijd naar de vorming van de Vlaamse vallei en de Zeeuwse eilanden. Het landschap was oorspronkelijk een dynamisch doolhof van zandruggen, veenmoerassen en diepe kreken.
Door de stijgende zeespiegel veranderde het gebied regelmatig van gedaante: wat de ene eeuw land was, werd de volgende eeuw door een stormvloed weer opgeëist door de zee.
De ware transformatie begon echter toen de mens zich actief met de waterhuishouding ging bemoeien. Door (eerst kleinschalige) bedijking probeerden bewoners de vruchtbare gronden te beschermen.
Dat mondde uit in een eeuwenlange strijd tegen het water, waarbij de mens steeds grotere technische ingrepen deed. De bodemopbouw — van zware zeeklei tot het zand van de dekzandruggen — bepaalt waar er vandaag de dag zware industrie kan worden gebouwd en waar de natuur de overhand krijgt. Het huidige landschap is een een manuscript dat keer op keer is overschreven, maar waar de oude lijnen van de natuur nog steeds doorheen schemeren voor wie ze weet te lezen.