Tussen Gent en Vlissingen ligt een gebied dat weinigen met naam kennen. Er staat de grootste staalfabriek van België, de grootste vrachtwagenfabriek van Volvo ter wereld. Het is één van de zwaarste chemieclusters van Europa - verspreid over twee landen, acht gemeenten en evenveel bestuurlijke lagen. Bij de oprichting van North Sea Port District klonk een belofte: niet de grootste, wel de duurzaamste. We onderzoeken wat daarvan terechtkwam. Van Sluiskil tot Rieme leven mensen steeds meer "ingesloten". Niet enkel de oude industrie rukt op, ook de nieuwe, klimaatvriendelijke economie heeft honger naar ruimte, net op het moment dat die er niet meer is. Er is de kerncentrale die er misschien komt, of net niet. Onder die oppervlakte gaat het vooral over mensen: PFAS die vandaag al in het bloed van omwonenden zit, een rivier die "verdrinkt" onder haar eigen vaargeul terwijl de zeespiegel stijgt, en de vraag of een kind hier ooit nog veilig uit die rivier zou durven drinken. Een kikker zingt er, verrassend genoeg, luider vanaf een braakliggend industrieterrein dan waar ook in Europa. Het boek stopt niet bij de diagnose en zoekt naar gedegen oplossingen.

 

***

 

"Het is [...] de politieke slager die zijn eigen industriële vlees keurt."

 

"Groei betekent niet langer toevoegen, maar vervangen."

 

"Het water trekt zich niets aan van de grens bij Sas van Gent, maar het bestuur wel."

 

"Niet hoeveel ton een rivier kan vervoeren. Niet hoeveel hectare natuur zij op papier compenseert. Maar of een kind er opnieuw uit zou durven drinken."

 

"Een olielek, een verkeersopstopping en een longziekte tellen alle drie positief mee, zolang er geld voor wordt uitgegeven."