In een grootschalige meta-analyse van 6397 landbouwpercelen uit 122 onderzoeken in Azië, Europa, Noord- en Zuid-Amerika werd aangetoond (zie rapport IMBO) dat naast het verhogen van de groenblauwe dooradering ook de diversiteit aan gewassen belangrijk is.

Ze tonen aan dat zowel de samenstelling als de ruimtelijke verdeling van gewassen een effect hebben, net zoals de samenstelling en de ruimtelijke verdeling van de groenblauwe dooradering.

Gewervelde dieren en planten profiteren meer van de heterogeniteit van het landschap, terwijl ongewervelde dieren vergelijkbare voordelen halen uit de heterogeniteit van zowel gewassen als landschappen.

Bestuivers profiteren meer van heterogeniteit in de ruimtelijke verdeling, maar roofdieren geven de voorkeur aan heterogeniteit in de samenstelling.

Die positieve effecten zijn consistent voor ongewervelde en gewervelde dieren in jaarlijkse en meerjarige teeltsystemen, in zowel (sub)tropische als gematigde agro-ecosystemen, en op kleine en grote ruimtelijke schaal. Een belangrijke bevinding is dat biodiversiteit het meest gebaat is als de totale ruimtelijke heterogeniteit toeneemt.

Hogere heterogeniteit in samenstelling van het agro-ecosysteem (gewas) en het landschap (groenblauwe dooradering) vergroot de variabiliteit tussen landgebruiken of gewassen. Die diversiteit zorgt voor een breder scala aan ruimtelijke gescheiden biotische en abiotische hulpbronnen binnen het landschap. Juist die diversiteit aan hulpbronnen zou een cruciale rol kunnen spelen bij het bevorderen van de biodiversiteit, aangezien veel soorten gedurende hun hele levenscyclus afhankelijk zijn van meerdere hulpbronnen die door verschillende leefgebieden worden geleverd, wat het belang van complementariteit van hulpbronnen benadrukt.

Hogere heterogeniteit in landschaps- of gewasconfiguraties heeft tot gevolg dat landbouwlandschappen gaan bestaan uit kleinere percelen, met meer randen / akkerranden / overgangen. Dergelijke landschapsstructuren kunnen de verplaatsingen van dieren vergemakkelijken door de connectiviteit tussen de velden te vergroten via grotere overgangszones, waardoor de energiebehoefte voor het reizen tussen leefgebieden wordt verminderd, de toegankelijkheid van hulpbronnen wordt verbeterd en de biodiversiteit wordt bevorderd.